Mijn interesse in beeld is er eigenlijk altijd al geweest. Als kind kon ik eindeloos dagdromen over videoclips en voelde het soms alsof ik in een film leefde. Momenten bleven bij me hangen, en ik vond het altijd bijzonder om die later weer terug te halen in mijn hoofd. Alsof je een scène opnieuw afspeelt, maar dan met het gevoel dat erbij hoort.
Toen ik begon met fotograferen, deed ik dat onder de naam bestwelframed. In die periode ging het vooral om ontdekken. Ik trok eropuit zonder vast plan, maakte sfeerbeelden en probeerde vast te leggen wat een moment met me deed. Niet hoe het eruitzag volgens de regels, maar hoe het voelde. Dat gaf me vrijheid om te experimenteren en mijn eigen stijl te ontwikkelen.
Langzaam begon ik beter te begrijpen wat mij aantrok in beeld. Licht dat net goed valt, kleur die een bepaalde sfeer versterkt, composities die rust of juist spanning brengen. Voor mij zit de kracht van fotografie niet alleen in wat je ziet, maar in wat je ervaart wanneer je naar een beeld kijkt.
Die manier van kijken neem ik nog steeds mee in mijn werk. Ook bij opdrachten probeer ik verder te kijken dan alleen het eindresultaat. Wat moet een beeld overbrengen? Welke sfeer past daarbij? Hoe zorg je ervoor dat iemand zich erin kan herkennen of erin mee kan gaan?
Mijn vrije werk en mijn opdrachten kunnen er soms anders uitzien, maar de basis blijft hetzelfde. Alles begint bij gevoel en aandacht voor het moment. Fotografie is voor mij een manier om momenten vast te houden op een manier die klopt.
Het leven voelt soms als een film. En hoe mooi is het om bepaalde scènes later weer terug te kunnen zien, niet alleen zoals ze waren, maar zoals ze voelden.